Była sobie mała wioska, wokół której wznosiły się potężne masywy górskie. Jeden z nich natura obdarzyła kształtem wybitnie reprezentatywnym - takim, jaki powstaje w wyobraźni, kiedy tylko pada słowo góra. Widzicie ją? Samotna, szpiczasta, potężna, majestatyczna. Matterhorn! A wioska, która leży u jego stóp to oczywiście Zermatt. Mekka alpinistów, japońskich turystów, wielbicieli śniegu i sportów zimowych.

Z Zurychu dojeżdżamy pociągiem do Visp, gdzie przesiadamy się na Ekspres Lodowcowy (Glacier Express), zwany też "najwolniejszym ekspresem świata". Z zaskakującą prędkością 40km/h suniemy przed siebie, podziwiając za oknem widoki, które spowijają białe chmury. Nasza czerwona kolejka wspina się dzielnie do góry, mijając kolejno tunele i szeregi mostów. Coraz wyżej i wyżej, żeby po 40 minutach jazdy i pokonaniu różnicy około tysiąca metrów wysokości dotrzeć wreszcie do wioski Zermatt, która jest ostatnią stacją na tej trasie.

Pierwsze, co rzuca mi się w oczy po opuszczeniu Ekspresu Lodowcowego to sklep The North Face oraz fakt, że ze wszystkich wysiadających jako jedyne z L. nie taszczymy ze sobą nart ani deski snowboardowej. Kiedy opuszczamy Dworzec, witają nas promienie słońca, biały śnieg, czyste powietrze i oczywiście masy turystów. W wiosce ruch samochodowy jest zabroniony. Komunikację zapewniają elektryczne taksówki i dorożki. Zdecydowana większość przybyłych porusza się jednak na własnych nogach, nawet jeśli uginają się one pod ciężarem sprzętu do uprawiania sportów zimowych.

W Zermatt działają trzy linie, którymi można udać się w góry: Zermatt-Rothorn, Zermatt-Klein Matterhorn i Zermatt-Gornergrat. My decydujemy się na tą ostatnią.
- Czy widać tam Matterhorn? - upewniam się, kupując bilety przy kasie.
- Matterhorn widać wszędzie - słyszę odpowiedź w tonie "oj biedaku, jak ty mało jeszcze wiesz".
Wsiadamy do Gornergrat Bahn - uroczej, elektrycznej kolejki, która od ponad stu lat wiezie ludzkość ku szczytom. A dokładniej ku jednemu, którego wysokość wynosi 3135m n.p.m. No to jedziemy!

Wysiadamy tuż u stóp ogromnego budynku z wieżami i kopułami, który okazuje się być stacją badawczą. Wychodzimy nieco wyżej, gdzie w specjalnie do tego wyznaczonym miejscu można podziwiać alpejską panoramę. "Wychodzimy" to mało powiedziane. Toniemy w śniegu po kolana, wspinając się pod górę, ale mi osobiście dostarcza to więcej rozrywki niż wysiłku. A poza tym widoki, które ukazują się naszym oczom, zdecydowanie warte są zachodu.


Spoglądamy na potężną gamę czterotysięczników, pokrytych zimową aurą. Atmosfera jest niesamowita. Nad nami czyste niebo, pod nami masy śniegu, a przed nami góry, za którymi czają się Włochy. Jest czym oddychać. Ze wszystkich wspaniałości, które otaczają nas dookoła, rzuca mi się w oczy Monte Rosa, najpotężniejszy masyw górski Alp, oraz wypływający z niego lodowiec Gornergletscher. Z pewnością bardziej wyróżnia się on podczas cieplejszych pór roku, kiedy reszta otaczającego go świata nie jest w całości pokryta śniegiem, ale i tak, przyznaję, robi wrażenie.


Jednak oczywiście górą, której nie da się przeoczyć, i właśnie dla której ciągną w to miejsce tłumy, jest Matterhorn - samotna, lodowcowa piramida. Gwóźdź programu. Wisienka na naszym alpejskim torcie. Ten liczący sobie 4478m n.p.m. szczyt został po raz pierwszy zdobyty po stronie szwajcarskiej w lipcu 1865 roku przez siedmiu wspaniałych, z których - niestety - z wyprawy powróciło tylko trzech: brytyjski alpinista Edward Whymper oraz dwoje przewodników górskich z Zermattu Peter Taugwalder (ojciec i syn). Pozostała czwórka runęła w przepaść po zerwaniu się liny. O upadku mówiła później cała Europa, a o śmierć współtowarzyszy byli oskarżani nawet członkowie wyprawy. Trzy dni po katastrofie Matterhorn został zdobyty po stronie włoskiej przez grupę alpinistów pod dowództwem Antoine Carrela.

Tragedia na Matterhorn przysporzyła w tamtych czasach biedakowi sporo złej sławy. Dziś jednak "góra gór" stanowi cel wielu wspinaczek. Ze względu na swoją popularność przyciąga co roku alpinistów, w tym również tych niedoświadczonych, z całego świata,  Próby zdobycia szczytu przez niewykwalifikowane osoby niestety często nie kończą się szczęśliwie.

Jest grudzień. Śpiewam świąteczne piosenki. Z moimi melodiami, miesza się jedna, tajemnicza, nieznana: melodia z Solnogrodu. Austria mi śpiewa, Austria mnie woła, więc muszę się z nią zobaczyć (klik). I tak jak Wam wspominałam, mam tam coś do załatwienia. Kiedy już jestem w Solnogrodzie, wsiadam do pociągu i jadę nim do Oberndorf bei Salzburg. To mała wioska, na pierwszy rzut oka nic ciekawego. Jest sobota, późna godzina. Sklepy pozamykane, ulice puste. Docieram nad rzekę Salzach, z której rozpościera się widok na ciszę i spokój.

W 1818 roku podczas pasterki w tej małej miejscowości po raz pierwszy odśpiewano kolędę Cicha Noc. Słowa tej piosenki napisał austriacki ksiądz Joseph Mohr, a melodię skomponował organista Franz Gruber. Kolęda została wykonana przez autorów przy akompaniamencie gitary, ponieważ organy w kościele w Oberndorf odmówiły posłuszeństwa. Prosta zarówno w tekście jak i melodii piosenka spodobała się mieszkańcom wioski. Dziś znana jest na całym świecie i jest śpiewana w  ponad 300 językach i dialektach.

Kościół Św. Mikołaja, w którym po raz pierwszy odśpiewano kolędę, już nie istnieje. Na jego miejscu mieszkańcy Oberndorf wybudowali kaplicę, która stała się symbolem tej pieśni i upamiętnieniem tamtych wydarzeń. Stille-Nacht-Kapelle. Kaplica Cichej Nocy. Do niej właśnie zmierzam. Widziałam ją wcześniej na zdjęciach. Kaplica, jak kaplica. Gwiazdy, śnieg, cisza dookoła. Nie do końca wiem, czemu niosą mnie tam nogi, ale skoro już niosą, to niech niosą. Przekonam się, czy warto.

Wrzawa ludzkich głosów, tłum obcych sylwetek w blasku świątecznych dekoracji, zapach grzanego wina. Jestem na miejscu. Otacza mnie mini-jarmark świąteczny, sprzedawcy, świecidełka, Glühwein i rozbawieni turyści. Jest też i moje Stille-Nacht-Kapelle. Kaplica wygląda tak samo jak ta, którą widziałam na zdjęciach, z tą różnicą, że tuż pod drzwiami banda rozkrzyczanych nastolatków rzuca się sztucznym śniegiem a dookoła panuje dużo świateł i jest za jasno na jakiekolwiek gwiazdy. Jak zwykle w takich sytuacjach staram się nie zwracać uwagi na przeciwieństwa losu i znaleźć w tym miejscu to, czego naprawdę szukam. A czego szukam?

Wśród gwarnego jarmarku docierają do mnie dźwięki niemieckiej kolędy. Dopiero teraz zauważam, że pomiędzy budkami rozłożona jest mała scena, na której siedzi pan w szarych włosach i śpiewa, przygrywając sobie na gitarze. Vom Himmel hoch, o Engel kommt... Tuż pod sceną grupka dzieci, siedzi i przysłuchuje się uważnie śpiewającemu panu. Potem zmiana repertuaru: słychać radosne Go, tell it on the mountain, pan daje czadu, a dzieciaki jak na komendę tańczą i skaczą, wypełniając radością i energią przestrzeń pod sceną. To wspaniała publiczność, dziękuję. Aż mi się trudno skoncentrować - mówi uśmiechnięty pan w szarych włosach w przerwie między kolejną piosenką, po czym rozpoczyna wstęp do Feliz navidad, które również zostaje wyskakane i wytańczone przez dzieci.

Stoję tak i jako jedna z niewielu przyglądam się całemu widowisku. Inni zajęci są grzanym winem i sztucznym śniegiem. Tymczasem hasające w rytmie Feliz navidad dzieciaki wynagradzają mi brak gwiazd i tą wrzawę ludzi, która zagłusza spokój cichej nocy. Ten melodyjny, ruchomy obrazek napawa mnie poczuciem satysfakcji i spełnienia. To jest właśnie moja roztańczona melodia z Solnogrodu, pełna energii i radości. Warto podążać za tym, co nas woła.

Za górą, za rzeką było sobie miasto a w nim jarmark świąteczny. Za następną górą i następną rzeką było sobie miasto a w nim jarmark świąteczny. Za kolejną górą i kolejną rzeką było sobie miasto a w nim jarmark świąteczny. Dwoiło się tym jarmarkom i troiło, aż w końcu im się rozmnożyło (rym!). Ale na szczęście każdy jarmark okazał się być niepowtarzalny. Nie do podrobienia. Jedyny w swoim rodzaju. I właśnie dlatego w tym roku, korzystając ze świetnego położenia miejsca, w którym obecnie znajduje się baza, z której nadaję tego bloga, wybrałam się nie na jeden, nie na dwa, nie na trzy, ale na cztery takie jarmarki. A opowieść o każdym z nich wysnuta jest tym razem w miażdżącej mierze przez moje fotograficzne ja. No to patrzcie!

MONACHIUM

Zurych HB