Wyjechać i wrócić. To chyba najlepszy sposób na docenienie tego, co mamy. U mnie skutkuje on za każdym razem, kiedy wracam do moich rodzinnych stron. Wprawdzie nie urodziłam się u podnóża Trzech Koron, ale z Nowego Sącza mam do nich naprawdę niedaleko. I bardzo lubię je odwiedzać i chodzić sobie tu i tam po naszych górach i dolinach, i myśleć sobie tylko, jak tu jest pięknie i uroczo.

Mówcie, co chcecie, ale ja wiem, że najpiękniejsza jesień mieszka w Polsce. Może nawet tam, gdzie udało mi się dotrzeć podczas mojej jesiennej przerwy w pracy: w drodze na najwyższy szczyt Pienin, czyli Wysoką. Złota, polska jesień pozostaje dla mnie wciąż zagadką. Może to słońce tak idealnie rzuca swoje światło w naszym kraju, że daje takie piękne, soczyste kolory? Może te nasze liście lecące z drzew są jakieś takie... bardziejsze? Rosjanie (taka tam dygresja) mówią "złota jesień", my mówimy "złota, polska jesień". To musi do czegoś zobowiązywać!

Szwajcarskie drzewa porzuciły już wszystkie liście, których jednak trudno doszukać się pod nimi, bo oczywiście zostały wysprzątane. Świąteczne dekoracje rozgaszczają się na dobre na ulicach i budynkach. Media straszą śniegiem i świątecznymi jarmarkami. Mimo, że nad Szwajcarią niebo nadal jest prawie bezchmurne, a temperatura iście wiosenna, wiem, że to już ostatni dzwonek, żeby nacieszyć jedną z moich czterech ulubionych pór roku. I Wy też się nacieszcie jesienią w polskim wydaniu (i słowackim, ale widzianym z polskiej perspektywy, w przypadku dwóch ostatnich zdjęć).

Pewnego dnia przyszła do mnie Ajsza i rzuciła magiczne hasło: jedziemy do Szczawnicy.

Jest taki fyrtel w Poznaniu, osławiony sagą Małgorzaty Musierowicz i Rychem Peją. Jeżyce! Przez ostatnie lata tłumnie zasiedlane, nie tylko przez hipsterów. Zanim zamieszkałam na Jeżycach, słyszałam o nich wiele rzeczy: że z duszą, że modne, że niebezpieczne. Jakie są naprawdę? Zobaczcie sami.

Siedzę w cukierni, która udaje restaurację. Naprzeciwko mnie Becia, rozmawiamy o maszynach do robienia zdjęć. Przy stoliku obok płaczą dwie panie. Nam też jest smutno, przez ten deszcz i przez te panie. Jemy po drożdżówce zerkając na świat zza otwartych drzwi wejściowych. Ludzie idą ulicą Mostową i raz po raz chowają parasole.

Chowają?

Dawno, dawno temu była sobie glina. W XIX i XX wydobywano ją na terenach poznańskiego Rudnicza i Świerczewa. Znajdowały się tu również liczne cegielnie i osiedla robotnicze. Pracy było co nie miara, ale z biegiem czasu nadszedł czas na zmiany. W latach siedemdziesiątych kopalnie zlikwidowano, a pamiątką po nich pozostała spora liczba glinianek, które nazwano Szachtami.

Kiedy ostatnio odwiedzałam Paryż, w pewnym momencie spadło na mnie GPK, czyli Gorączka Potencjalnego Kolekcjonera. Dosłownie, spadło na mnie jak z nieba. Spacerowałam sobie zatłoczonymi ulicami rozglądając się na lewo i prawo, i nagle nastał ten moment. Muszę zacząć zbierać jakiś konkretny rodzaj pamiątek z podróży, muszę zacząć zbierać jakiś konkretny rodzaj pamiątek z podróży, muszę zacząć zbierać jakiś konkretny rodzaj pamiątek z podróży, myślałam sobie. I nic już nie było takie samo. Od tej chwili wchodziłam do każdego sklepu z pamiątkami, który był mi po drodze i nie po drodze. A może pocztówki? A może magnesy na lodówkę? A może kolorowe T-shirty z napisem, które miasto aktualnie się kocha?