Pewnego dnia przyszła do mnie Ajsza i rzuciła magiczne hasło: jedziemy do Szczawnicy.

Jest taki fyrtel w Poznaniu, osławiony sagą Małgorzaty Musierowicz i Rychem Peją. Jeżyce! Przez ostatnie lata tłumnie zasiedlane, nie tylko przez hipsterów. Zanim zamieszkałam na Jeżycach, słyszałam o nich wiele rzeczy: że z duszą, że modne, że niebezpieczne. Jakie są naprawdę? Zobaczcie sami.

Siedzę w cukierni, która udaje restaurację. Naprzeciwko mnie Becia, rozmawiamy o maszynach do robienia zdjęć. Przy stoliku obok płaczą dwie panie. Nam też jest smutno, przez ten deszcz i przez te panie. Jemy po drożdżówce zerkając na świat zza otwartych drzwi wejściowych. Ludzie idą ulicą Mostową i raz po raz chowają parasole.

Chowają?

Dawno, dawno temu była sobie glina. W XIX i XX wydobywano ją na terenach poznańskiego Rudnicza i Świerczewa. Znajdowały się tu również liczne cegielnie i osiedla robotnicze. Pracy było co nie miara, ale z biegiem czasu nadszedł czas na zmiany. W latach siedemdziesiątych kopalnie zlikwidowano, a pamiątką po nich pozostała spora liczba glinianek, które nazwano Szachtami.

Pewnego dnia pomyślałam sobie, że znów mam ochotę spostrzegać, dziwić się, pisać, rysować, fotografować i wszystkim się chwalić.

Od ostatniego posta minęło tylko dwa i pół roku, i tak naprawdę niewiele się u mnie zmieniło. Zadomowiłam się na Jeżycach, zrozumiałam mowę Wazów, robiłam za technicznego na przedstawieniach dla widowni, której wiek wynosił minus pięć lat, śpiewałam stolaty na dziecięcych imprezach, niekiedy nawet po cztery razy dziennie, zaczęłam rytmicznie stukać w podłogę metalowymi podeszwami. No dobrze, trochę się zmieniło. Czasem będąc na spacerze zbierałam

Siedzieliśmy przy stole i jedliśmy papryki z kozim serem, jedno z moich ulubionych dań, na które natknęłam się w Finlandii. To był kolejny już taki obiad, od przeszło jedenastu miesięcy mojego pobytu w fińskim domu. Jak wszystkie pozostałe, odbył się późną, wieczorną porą (typowe w fińskich rodzinach z zapracowanymi rodzicami), przy stole z białym obrusem w kolorowe owoce, z trójką dzieci, z której każde coś w danym momencie chciało albo nie chciało i głośno to oznajmiało.

Kiedy ostatnio odwiedzałam Paryż, w pewnym momencie spadło na mnie GPK, czyli Gorączka Potencjalnego Kolekcjonera. Dosłownie, spadło na mnie jak z nieba. Spacerowałam sobie zatłoczonymi ulicami rozglądając się na lewo i prawo, i nagle nastał ten moment. Muszę zacząć zbierać jakiś konkretny rodzaj pamiątek z podróży, muszę zacząć zbierać jakiś konkretny rodzaj pamiątek z podróży, muszę zacząć zbierać jakiś konkretny rodzaj pamiątek z podróży, myślałam sobie. I nic już nie było takie samo. Od tej chwili wchodziłam do każdego sklepu z pamiątkami, który był mi po drodze i nie po drodze. A może pocztówki? A może magnesy na lodówkę? A może kolorowe T-shirty z napisem, które miasto aktualnie się kocha?